دوران پایان ولخرجی از کیسه کیفیت درمان

دوران پایان ولخرجی از کیسه کیفیت درمان

کیفیت درمان در کشور ما یکی از حلقه های مفقوده نظام سلامت است که در بحث های بی پایان اقتصادی مقفول واقع می شود و ضررهای جبران ناپذیری ایجاد می کند.  البته وجه اقتصادی نظام سلامت در همه جا بسیار مورد توجه قرار می گیرد اما در نظام های سلامت توسعه یافته حد معقولی برای ان وجود دارد. در تمام نظام های سلامت در سراسر جهان یکی از مشکلات و بحث بر انگیز ترین موضوعات سهم بیمار (Out of Pocket) است. یعنی سهمی که بیمار با داشتن بیمه باید از جیب خود برای درمانش بپردازد. در کشور ما نیز این مسئله ای بسیار بحث برانگیز بوده است. به همین دلیل به طور نمونه در تمام دوران جمهوری اسلامی دارو بسیار ارزان نگه داشته شده است.

در هر صورت باید نظام سلامت را به صورت یک بخش اقتصادی دید که دو مولفه مهم در آن نقش اساسی بازی می کنند که در اکثر تحلیل ها مغفول واقع می شود. اولین مولفه این است که متای مورد نظر در سلامت جان انسان است که در هیچ مقیاسی برای آن نمی توان ارزش ریالی تعیین کرد و این با همه تجارت های دیگر تفاوت اساسی می کند. دومین مولفه پیچیدگی و سطح بالای تحصیلات و دانش در این حوزه است که بررسی یا نظر دادن درباره آن را سخت و حساس می کند.

کیفیت خدمات درمانی و پزشکی در نظام های سلامت در تمام دنیا با توجه به همین دو مولفه مورد بررسی قرار می گیرند. در کشورهای توسعه یافته حقوق بیمار بر تمام حقوق دیگر مقدم شمرده می شود و بعد از آن ارزش های پولی به میان می آید. در هیچ مقیاسی این کیفیت با مقادیر پولی مورد ارزیابی قرار نمی گیرد. به همین دلیل در همه زمینه ها دو تلاش مداوم در حال انجام است. کاهش هزینه های تشخیصی درمانی از یک سو و موثرتر شدن درمان دو جنبه اقدامات برای کاهش موثر هزینه های درمان هستند.

با پیروزی دولت یازدهم یکی از برنامه های دولت کاهش سهم بیمار از هزینه های درمان و بالابردن تعرفه های پزشکی بود. در صورت این برنامه خوب ارزیابی می شد اما در کنه قضیه همان زمان هم می شد تشخیص داد که این کار به کاهش سطح خدمات پزشکی از نظر کیفیت منجر خواهد شد.

افزایش سهم بیمه ها و فساد اقتصادی موجود در آن ها کار را در سال های اخیر برای موسسات فعال در حوزه سلامت بسیار دشوار کرده است. بیمارستان های دولتی با مبالغ بسیار سنگینی بدهی از یک سو و مبالغ سنگین طلب از بیمه ها از سوی دیگر مواجه اند که عملا فعالیت یومیه آن ها را تهدید می کند چه رسد به توسعه یا توجه به کیفیت درمان!

دکتر قاضی زاده هاشمی به عنوان وزیر بهداشت دولت دوازدهم نیز همچنان که در دولت یازدهم حضور داشت حضور دارد و در مصاحبه ای که با شبکه دو سیما در بخش خبر داشت اعلام کرد که سیاست انقباضی در دولت دوازدهم بر سیستم اقتصادی درمان اعمال خواهد کرد. که به نظر می رسد به دلیل عدم بودجه کافی برای ریخت و پاش های سال های گذشته باشد. هر چند این رویکرد مثبت است اما باید توجه داشت سیاست های اقتصادی حوزه درمان باید با توجه به همان دو مولفه ذکر شده مورد ارزیابی و بازنگری مجدد قرار گیرد به طوری که کیفیت درمان در اولویت اول باشد. بازنگری در نظام ارجاع به عنوان یک اصل اساسی و راه اندازی نظام یکپارچه الکترونیک نظام سلامت و تبدیل دفترچه ها به کارت های هوشمند می تواند از هدر رفتن منابع جلوگیری کند.

این نکته را نباید از نظر دور داشت که نظام بیمه ای کشور در حداکثر درآمد خود در سال های اخیر قرار دارد. یعنی  ازدیاد اولاد که در دهه هفتاد باعث بحران در مدرسه شده بود و در دهه هشتاد بحران ازدواج و کار را ایجاد کرد اکنون درحال پرداخت حق بیمه به بالاترین مبلغ سرانه است. یعنی هم در تعداد و هم در عدد. بنابراین این عده که در دوران تولید هستند از کمترین میزان استفاده از خدمات قرار دارند و بزودی به دوران استفاده از خدمات بیمه ای و سلامت خواهند رسید. پس بحران دهه بعد بحران خدمات نظام سلامت می تواند باشد.

نظر دهید !!!

نظر شما برای “دوران پایان ولخرجی از کیسه کیفیت درمان”



قالب وردپرس