خانه / تحلیلی / نفی سبیل، اتحاد جهان اسلام تنها راه بیرون رفت از گرفتاری های منطقه ای!

نفی سبیل، اتحاد جهان اسلام تنها راه بیرون رفت از گرفتاری های منطقه ای!

در زمانی که همه بر طبل جنگ و نفاق می کوبند سخن از اتحاد به میان آوردن از دیدگاه علمی در روابط بین الملل بسیار مضحک به نظر می رسد اما متاسفانه برای من نه مضحک و نه حتا یک ژست روشنفکرانه است بلکه تنها راهی است که ایران را در ده سال آینده از گردبادهای سهمناک حفظ خواهد کرد. از مبانی تئوریک بحث ناچار می گذرم چون که این جا محلی برای بحث نظری نیست ولی اگر کسی مبانی را خواست در یک سمینار آن را ارائه کرده ام و متن مقاله حاضر است می توان ایمیل کنم.

بهر حال این ادعای من دارای پیش فرض هایی است:

۱. دشمنی طرف های غربی به خصوص امریکا کماکان ادامه دارد و راهی که هم منافع ملی و تمامیت ارضی و اصل نظام جمهوری اسلامی حفظ شود و این دشمنی ازبین برود حداقل در افق میان مدت وجود ندارد. (آقا فرمودند حد یقف دشمن کجاست؟) یعنی بعد از پروژه اتمی برنامه موشکی و بعد از حقوق بشر و … ادامه خواهد داشت. هر چند از ابتدا هزینه و فایده برنامه هسته ای برای من مورد سئوال بود اما درباره برنامه موشکی و تاثیر بازدارندگی آن حداقل در درگیری های منطقه ای هیچ شکی ندارم. بنابراین برنامه موشکی به هیچ وجه با برنامه هسته ای قابل قیاس نبود چرا که در بعد بازدارندگی حتا اگر به بمب اتمی هم می رسیدیم این وسیله هیچ بازدارندگی تولید نمی کرد و سلاح نا متعارفی برای برخوردای متعارف بود که عملا یعنی هیچ. در صورتی که توان موشکی اولا بومی شده و ثانیا بسیار بازدارنده است. بنابراین راند بعدی درگیری با مذاکرات وین قابل حل نیست.

۲. هیچ یکی از شش کشور رودر روی ما از جمله چین و روسیه ظرفیت لازم برای اعتماد متقابل را ندارند. به طور نمونه نگاه کنید به متن سخنرانی وزیر امورخارجه چین پس از سفر رییس جمهور کشورش به عربستان و قبل از سفر به ایران. (قائده نفی سبیل)

۳. طرف های غربی به دلایل بسیار زیادی به وجود بحران در منطقه و جهان اسلام به عنوان یک برنامه نگاه می کنند و نه تنها برای کاهش آن کاری نمی کنند بلکه تمام تلاش خود را خواهند کرد تا به تمام کشورهای جهان اسلام تعمیم یابد. توجه کنید به گروگان گیری و کشتار در اندونزی.

۴. عربستان به عنوان طرف غیر منطقی دعوا و به عنوان قدرت منطقه ای هیچ کدام از برنامه های خود را بر اساس هزینه و فایده و حتا نظریه بازی ها انجام نمی دهد و تنها قصد دارد برتری خود را در مقابل ایران حفظ کند. این حفظ برتری با هزینه های گزاف و بدون موفقیت چندانی بوده است اما هزینه های فراوانی را به جهان اسلام بار کرده است.

۵. عملا کشورهایی که در هیچ معادله ای به حساب نمی آیند و دچار محدودیت های ساختاری اساسی هستند تلاش می کنند تا در این بحران حداکثر استفاده را ببرند بدون این که در معادلات طولانی مدت هزینه و فایده کنند. مثال: توئیت های زاید بین عبدالله وزیر خارجه امارات(اخه یکی به این نیست بگه بچه اگر در کشور که چه عرض کنم شهر تو که با توریسم اداره می شه یه ترقه دربره باید بری بمیری)

۶. شاید همه این ها را تا به حال به زبان های مختلف گفته اند اما مهمترین بحث من این فرض است. ما به عنوان کاتالیزور درگیری های منطقه ای عمل می کنیم و با برجام غربی های حضور را ما را وارد فاز جدیدی از بحران و درگیری کرده اند. یعنی ما نباید به دنبال تبدیل شدن به قدرت منطقه ای باشیم. چون سرابی است که اولا با حضور دولت های قوی فرامنطقه ای ممکن نیست و ثانیا قدرت منطقه ای شدن در یک آشوب خطرناک یعنی سیبل ثابت شدن.

به همین خاطر باید به دنبال اتحاد اسلامی باشیم و نه در حرف بلکه در عمل. باید با عربستان با هر هزینه ای به توافق برسیم. تاکید می کنم با هر هزینه ای! اگر در برجام با هزینه ای گزاف به توافق رسیده ایم با عربستان هم می رسیم. و شروع این توافق متوقف کردن رویایی و رقابت با عربستان است. در نگاه اول کمی حرف هایم فضایی به نظر می رسد ولی باور کنید اگر اسلام و ایران را دوست داریم چاره ای جز فداکاری های بزرگ نداریم والا برای جهان اسلام و ما خواب های بسیار بدی دیده اند.

گذاشتن نظر

ایمیل آدرس شما در اختیار کسی دیگری قرار نخواهد گرفت موارد مورد نظری که باید وارد شوند علامت گذاری شده اند. *

*