جامعه شناسی آرای میرحسین

چه کسانی به صورت بالفعل یا بالقوه به میرحسین رای می دهند؟ تحلیلی از رای دهندگان به میرحسین موسوی نشان می دهد، هماهنگی بسیار زیاد - اما انسجام نیافته ای - بین این افراد وجود دارد. رای دهندگان به موسوی، افرادی هستند که از هوچی گری بیزار هستند و رفتارهای پوپولیستی حاکمان را به هیچ وجه نمی پسندند. آنها اعتقاد زیادی به برنامه ریزی، عقلانیت و توسعه محوری دارند. رای دهندگان به میرحسین موسوی، حرمت نفس زیادی برای خود قائل هستند و رای خود را در اثر هیاهوهای تبلیغاتی به حراج نمی گذارند. آرای این افراد قابل قیمت گذاری نیست و نمی توان با وعده و شعار و یا سیب زمینی و سهام عدالت و یارانه نقدی، رای آنها را از این سبد به یک سبد دیگر منتقل کرد.
دولت مورد نظر رای دهندگان به میرحسین، دولتی فاخر، منطقی، پاسخگو، خردگرا، صادق و از همه مهمتر، دولتی محترم است؛ دولتی که هم برای خود احترام و ارزش قائل باشد و هم برای مردم. رای دهندگان به میرحسین از دولتی که دروغ سیزده اش، به خبر اول بهار تبدیل می شود، بیم دارند. آنها پول نفت را به طور حتم سر سفره خود نمی خواهند بلکه آنرا در مسیر توسعه ایران و پیشرفت هر ایرانی می خواهند.
رای دهندگان به میرحسین موسوی، نسبت به آمار و اخبار حساس هستند و نمی توانند رئیس دولتی را که چشم در چشم ملت، آمار و اخبار دروغ ارایه می دهد، بپذیرند. آنها از استقبال های ساختگی و سازمان دهی شده که منجر به آسیب های جانی، مالی و روحی به ملت می شود، متنفر هستند و رئیس دولتی را که پیش پای خودش این چنین بلند می شود، نمی پسندند.
رای دهندگان به میرحسین موسوی، ایرانی را دوست دارند که در عرصه جهانی مورد احترام دوست و دشمن باشد و همه در مقابلش ادای احترام کنند. این افراد از تنش آفرینی های ناشیانه و جنجالی در عرصه جهانی که برای ایران محدودیت بیشتر به بار می آورد، بیزار هستند و رفتارهای تبلیغاتی با برد داخلی (البته به همت رسانه ملی) را عاملی جهت اعمال فشار بیشتر بر ایرانیان می دانند.
رای دهندگان به میرحسین موسوی، دولتی را ارجح می دانند که به ملتش ماهیگیری می آموزد، نه دولتی که یک ماهی را با علم و کتل دم در خانه ملت توزیع می کند و آنها را همیشه زیر منت خویش قرار می دهد. رای دهندگان به میرحسین ارزشمندترین ارزشها را حفظ شأن انسانها توسط دولت می دانند. آنها دولتی را که با وعده های دروغین، سفرهای پرهزینه، آمارسازی های کذایی، کلنگ زنی های بی سرانجام و افتتاح های پیاپی پروژه های نیمه تمام، سعی در تتمیع ملت دارد، دولتی ارزش مدار نمی دانند و این دولت را پیرو حکمرانی ماکیاولیستی می پندارند.

ديدگاه خود را ارسال کنيد!